LAW3010 กฎหมายล้มละลาย S/2546

Advertisement

การสอบไล่ภาคฤดูร้อน  ปีการศึกษา  2546

 ข้อสอบกระบวนวิชา  LAW3010 กฎหมายล้มละลาย
คำแนะนำ  ข้อสอบเป็นอัตนัยล้วน  จำนวน  3  ข้อ
ข้อ  1  นาย  ก  กู้เงินนาย  ข  เป็นจำนวนเงิน  500,000  บาท  โดยทำสัญญากู้ไว้ต่อกัน  ต่อมานาย  ก  โดนเจ้าหนี้อื่นฟ้องล้มละลาย  และศาลได้สั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดแล้ว  หลังจากนั้นนาย  ก  ได้มาพบนาย  ข  และขอกู้เงินจากนาย  ข  ไปเป็นจำนวนเงิน  200,000  บาท  นาย  ข  ให้กู้เงินไปเพราะสงสาร  เห็นว่านาย  ก  ไม่มีเงินเลย  และการกู้เงินครั้งหลังที่ว่านี้  นาย  ก  อ้างว่าเพื่อจะนำไปเลี้ยงลูกเมียให้มีชีวิตรอดต่อไปได้  ต่อมาเมื่อมีประกาศของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ว่าให้เจ้าหนี้ทั้งหลายที่มีหนี้ที่อาจขอรับชำระได้มาขอรับชำระหนี้ตามวันเวลาที่กำหนดไว้ในมาตรา  91  นาย  ข  จึงนำหนี้ทั้ง  2  จำนวนไปขอรับชำระหนี้กับเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์  หากท่านเป็นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์  ท่านจะรับคำขอรับชำระหนี้ของนาย  ข  ไว้พิจารณาหรือไม่  อย่างไร  ให้ท่านวินิจฉัย

ธงคำตอบ

มาตรา  94  เจ้าหนี้ไม่มีประกันอาจขอรับชำระหนี้ได้  ถ้ามูลแห่งหนี้ได้เกิดขึ้นก่อนวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์  แม้ว่าหนี้นั้นยังไม่ถึงกำหนดชำระหรือมีเงื่อนไขก็ตาม  เว้นแต่

(1) หนี้ที่เกิดขึ้นโดยฝ่าฝืนข้อห้ามตามกฎหมาย  หรือศีลธรรมอันดีหรือหนี้ที่จะฟ้องร้องให้บังคับคดีไม่ได้

Advertisement

(2) หนี้ที่เจ้าหนี้ยอมให้ลูกหนี้กระทำขึ้นเมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ถึงการที่ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว  แต่ไม่รวมถึงหนี้ที่เจ้าหนี้ยอมให้กระทำขึ้นเพื่อให้กิจการของลูกหนี้ดำเนินต่อไปได้

วินิจฉัย

เจ้าหนี้ไม่มีประกันอาจยื่นคำร้องขอรับชำระหนี้ได้  ถ้ามูลแห่งหนี้เกิดขึ้นก่อนวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์  แม้ว่าหนี้นั้นจะยังไม่ถึงกำหนดชำระหรือมีเงื่อนไขก็ตาม  เว้นแต่  หนี้อย่างหนึ่งอย่างใดต่อไปนี้ที่ไม่สามารุนำมาขอชำระหนี้ได้  คือ

1       หนี้ที่เกิดขึ้นโดยฝ่าฝืนข้อห้ามตามกฎหมาย  หรือศีลธรรมอันดี  หรือหนี้ที่จะฟ้องร้องให้บังคับคดีไม่ได้  (มาตรา  94(1))

2       หนี้ที่เจ้าหนี้ยอมให้ลูกหนี้กระทำขึ้นเมื่อเจ้าหนี้ได้รู้ถึงการที่ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว  แต่ไม่รวมถึงหนี้ที่เจ้าหนี้ยอมให้กระทำขึ้นเพื่อให้กิจการของลูกหนี้ดำเนินต่อไปได้  (มาตรา  94(2))

หนี้เงินที่นาย  ก  กู้มาจากนาย  ข  ในจำนวนแรกเป็นจำนวน  500,000  บาท  เป็นหนี้ที่เกิดขึ้นก่อนศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด  อันถือว่ามูลแห่งหนี้เกิดขึ้นก่อนวันที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จึงเป็นหนี้ที่นำมาขอชำระหนี้ได้ตามมาตรา  94  ตอนต้น  ดังนี้  หากข้าพเจ้าเป็นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์  จะต้องรับหนี้จำนวนนี้ไว้พิจารณาต่อไป

ส่วนหนี้จำนวน  200,000  บาท  เป็นหนี้ที่เกิดขึ้นภายหลังที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดแล้ว  จึงเป็นหนี้ที่ต้องห้ามมิให้นำมาขอรับชำระหนี้ตามมาตรา  94  ตอนต้น  ดังนี้  หากข้าพเจ้าเป็นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะไม่รับหนี้จำนวน  200,000  บาท  ไว้พิจารณา  ทั้งกรณีดังกล่าวไม่จำต้องพิจารณาว่าในขณะที่นาย  ข  ให้นาย  ก  กู้เงินไปในครั้งหลังนี้นาย  ข  จะรู้ว่านาย  ก  เป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัวหรือไม่  เพราะหนี้ดังกล่าวเกิดขึ้นภายหลังที่ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์อันต้องด้วยหลักทั่วไปตามมาตรา  94  ตอนต้นแล้ว  จึงไม่จำต้องพิจารณาถึงข้อยกเว้นตามมาตรา  94(2)  แต่อย่างใด

สรุป  หากข้าพเจ้าเป็นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์  จะรับหนี้จำนวน  500,000  บาท  ที่เกิดขึ้นก่อนที่ศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดเท่านั้นไว้พิจารณา  ส่วนหนี้จำนวน  200,000  บาท  ที่เกิดขึ้นภายหลังศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดจะไม่รับพิจารณา

Advertisement